W Przemyślu znicze dla Jana Pawła II. Rocznica wróciła do centrum miasta

Przy pomniku Jana Pawła II w Przemyślu znów pojawiły się kwiaty i płomień zniczy. Tego dnia pamięć o papieżu Polaku nie była jedynie datą z kalendarza, ale krótkim, konkretnym gestem w samym sercu miasta. Obok siebie stanęli przedstawiciele samorządu, a rocznica urodzin Karola Wojtyły stała się okazją do przypomnienia drogi, która zaczęła się w Wadowicach, a zakończyła na Stolicy Piotrowej.

• Kwiaty przy pomniku i zwyczaj, który wraca co roku
• Od Wadowic do Krakowa i dalej w stronę odpowiedzialności
• Papież, który zmienił skalę świata

Kwiaty przy pomniku i zwyczaj, który wraca co roku

W przemyskim upamiętnieniu uczestniczyli zastępca prezydenta miasta Bartłomiej Barszczak oraz wicestarosta przemyski Jan Janusz. Złożyli hołd przed pomnikiem Ojca Świętego stojącym przy Placu Niepodległości. To miejsce nieprzypadkowe – dobrze widoczne, osadzone w miejskim rytmie, a zarazem na tyle spokojne, by zatrzymać się tam choć na chwilę.

Taki gest ma w sobie coś z lokalnego rytuału. Bez wielkich słów, bez podniosłej oprawy. Same znicze, kwiaty i pamięć o człowieku, którego życiorys rozciąga się od małego galicyjskiego miasta po Watykan. W Przemyślu rocznica urodzin Jana Pawła II została potraktowana właśnie w ten sposób – rzeczowo, godnie i z wyraźnym szacunkiem.

Od Wadowic do Krakowa i dalej w stronę odpowiedzialności

Karol Wojtyła przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w Wadowicach jako drugie z trojga dzieci Karola i Emilii z domu Kaczorowskiej. W dzieciństwie szybko zetknął się ze stratą – rodzeństwo zmarło wcześnie, a niedługo potem osierociła go matka. To doświadczenie odcisnęło ślad na jego późniejszej wrażliwości, choć sam życiorys Wojtyły nie zatrzymał się na osobistej tragedii.

W 1938 roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wojna przerwała ten plan i wyznaczyła nowe tory. Podczas okupacji pracował fizycznie, a pod koniec wojny zaczął formację w podziemnym seminarium duchownym. Święcenia kapłańskie przyjął 1 listopada 1946 roku z rąk kardynała Adama Sapiehy w katedrze na Wawelu, po czym wyjechał na studia do Rzymu.

Po powrocie do kraju w 1948 roku był najpierw wikarym w Niegowici, a następnie w krakowskim kościele św. Floriana. Od 1954 roku pracował jako profesor na KUL, równocześnie prowadząc duszpasterstwo akademickie. Z młodymi ludźmi wyjeżdżał na kajaki i w góry. Właśnie wtedy budował swój styl duszpasterstwa – bliski, wymagający i oparty na rozmowie.

Papież, który zmienił skalę świata

Kolejne lata przyniosły szybki awans w Kościele. Sakrę biskupią przyjął w 1958 roku, a w 1964 roku został arcybiskupem metropolitą krakowskim. Trzy lata później wszedł do Kolegium Kardynalskiego. Brał czynny udział we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II, podróżował po świecie i spotykał się przede wszystkim z Polonią.

We wrześniu 1978 roku wraz z prymasem Stefanem Wyszyńskim odbył historyczną rewizytę w Republice Federalnej Niemiec. Miesiąc później, podczas konklawe w Kaplicy Sykstyńskiej, kardynałowie wybrali go na papieża. Przyjął imię Jana Pawła II. Był pierwszym od XVI wieku nie-Włochem na tym urzędzie, a zarazem pierwszym Polakiem i Słowianinem na Stolicy Piotrowej.

Jego pontyfikat zapisał się liczbami, które same pokazują skalę tej posługi:

• 104 podróże zagraniczne,
• 129 odwiedzonych państw,
• blisko 1,3 mln kilometrów w drodze,
• 148 beatyfikacji,
• 51 kanonizacji,
• 1343 błogosławionych,
• 482 świętych ogłoszonych w czasie jego pontyfikatu.

Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku w Watykanie po długiej chorobie. Jego pogrzeb zgromadził miliony wiernych z całego świata. Potem przyszły jeszcze dwa ważne etapy pamięci: beatyfikacja 1 maja 2011 roku i kanonizacja 27 kwietnia 2014 roku. W obu uczestniczyli następcy papieża Polaka – Benedykt XVI i Franciszek. W Przemyślu, podobnie jak w wielu innych miejscach, taka rocznica nie jest tylko wspomnieniem z kroniki. To przypomnienie postaci, która na trwałe weszła do historii Polski i Kościoła.

na podstawie: Urząd Miejski w Przemyślu.